خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر جا سخنی از آن دهان رفتکیفیت باده از میان رفت
۲
خوش آن که به دور چشم ساقیسر مست و خراب از این جهان رفت
۳
بی مغبچگان نمی‌توان زیستوز دیر مغان نمی‌توان رفت
۴
با جلوهٔ آن مه جهان تابآرایش ماه آسمان رفت
صفحهٔ ۱ از ۳