خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آب زندگانی یک نکته از دهانتتا چند رحمتی نیست بر حال تشنگانت
۲
دردا که بر لب آید جانم ز تشنه کامیوآب حیات دارد لعل گهرفشانت
۳
با من مکن مدارا اکنون که در محبتشد رازم آشکارا از غفرهٔ نهانت
۴
ای بوستان خوبی خارم ز بی‌نواییبگذار تا بچینم برگی ز بوستانت
صفحهٔ ۱ از ۳