خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا پرده ز صورتش برافتادآتش به سرای آذر افتاد
۲
صبر از دل من مخواه در عشقکشتی نرود چو لنگر افتاد
۳
خط سر زد از آن لبان شیرینطوطی به میان لشکر افتاد
۴
بیرون نرود به هیچ دستانسری که ز عشق بر سر افتاد
صفحهٔ ۱ از ۲