خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهادبس مرغ دل که پای به دام بلا نهاد
۲
بی چون اگر گناه شمارد نگاه راپس در رخ تو این همه خوبی چرا نهاد
۳
نوشینی لبت ز ظلمت خط گشت آشکارخضرش لقب به چشمهٔ آب بقا نهاد
۴
از جان برید هر که به زلفت کشید دستوز سر گذشت آن که در این حلقه پا نهاد
صفحهٔ ۱ از ۳