خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارداگر انصاف دهد عیش دو عالم دارد
۲
دیده با قد تو کی سایه طوبی جویدسینه با داغ تو کی خواهش مرهم دارد
۳
کم و بیش آن که به دو چشم ترحم داریهرگز اندیشه نه از بیش و نه از کم دارد
۴
عاقلی کز شکن زلف تو دیوانه شودسر این سلسله باید که محکم دارد
صفحهٔ ۱ از ۳