خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو داردکه دل هر دو جهان بسته یک مو دارد
۲
نقد یک بوسه به صد جان گران مایه ندادداد از این سنگ که لعلش به ترازو دارد
۳
اهل بینش همه در جلوهٔ او حیراننداین چه معنی است که آن صورت نیکو دارد
۴
مگر از دیدن او دیده بپوشد ورنهکی کسی طاقت نظاره آن رو دارد
صفحهٔ ۱ از ۳