خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهره توان برد، مار اگر بگذاردغنچه توان چید، خار اگر بگذارد
۲
با همه حسرت خوشم به گوشهٔ چشمیچشم بد روزگار اگر بگذارد
۳
کام توان یافتن ز نرگس مستشیک نفسم هوشیار اگر بگذارد
۴
سر خوشم از دور جام و گردش ساقیگردش لیل و نهار اگر بگذارد
صفحهٔ ۱ از ۳