خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی پا به کوی وفا می‌گذاردکه اوّل سری زیر پا می‌گذارد
۲
لبی تشنه لب داردم چون سکندرکه منّت بر آب بقا می‌گذارد
۳
دلی باید از خویش بیگانه گرددکه رو بر در آشنا می‌گذارد
۴
سری کی شود قابل پای قاتلکه از تیغ رو به قفا می‌گذارد
صفحهٔ ۱ از ۴