خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صورتگران که صورت دلخواه می‌کشندچون صورت تو می‌نگرند آه می‌کشند
۲
جمعی شریک حال پراکندهٔ من‌اندکز طرهٔ تو دست به اکراه می‌کشند
۳
لب تشنگان چاه زنخدان دلکشتآب حیات دم به دم از چاه می‌کشند
۴
یارب چه گلبنی تو که با نقش قامتتسرو بلند را همه کوتاه می‌کشند
صفحهٔ ۱ از ۳