خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۲۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف و خط دلکشش دام بنی آدمنداین دو بلای سیاه ولولهٔ عالمند
۲
حلقه به گوشان شوق با المش خوش دلندخانه به دوشان عشق با ستمش خرمند
۳
راهروان صفا از همه دل واقفندکارکنان خدا در همه جا محرمند
۴
خاطر آزادگان بند کم و بیش نیستمردم کوته‌نظر در غم بیش و کمند
صفحهٔ ۱ از ۳