خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۳۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگماز تنگ دلی با در و دیوار به جنگم
۲
گر کشته ز عشق تو شوم صاحب ناممور زنده ز کوی تو روم مایهٔ ننگم
۳
در ورطهٔ شوق تو چه اندیشه ز بحرمدر لجه عشق تو چه پروای نهنگم
۴
تا پاره نگردید ز هم رشتهٔ عمرمتار سر زلف تو نیفتاد به چنگم
صفحهٔ ۱ از ۲