خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی به نوشخند لبت را اشاره کنما را به هیچ صاحب عمر دوباره کن
۲
بنمای روی خود ز پس پرده آشکاریک باره راز هر دو جهان آشکاره کن
۳
وقتی که چارهٔ دل عشاق می‌کنیدرد مرا به نیم شکرخنده چاره کن
۴
با جام می شبی به شبستان من بیاآسوده‌ام ز گردش ماه و ستاره کن
صفحهٔ ۱ از ۳