خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غافل گذشتی از دل امیدوار منرسوای اگر چنین گذرد روزگار من
۲
امشب به بزم خندهٔ بی اختیار توافزون نمود گریه بی اختیار من
۳
من نیستم حریف تو با صدهزار دلکز یک کرشمه می‌شکنی صدهزار من
۴
یک عمر را به روزه بسر برده‌ام مگرروزی لبت رسد به لب روزه‌دار من
صفحهٔ ۱ از ۳