خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کوذکرش همه این است که گم گشته دلم کو
۲
من از اثر عشق، سیه بخت و سیه روزاو از مدد حسن، سیه چشم و سیه مو
۳
دیباچهٔ امید من آن صفحهٔ رخسارسرمایهٔ سودای من آن حلقهٔ گیسو
۴
جمعی همه آشفتهٔ آن سنبل مشکینشهری همه شوریدهٔ آن نرگس جادو
صفحهٔ ۱ از ۳