خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر راهش افتادم از ناتوانیوزین ضعف کردم بسی کامرانی
۲
کسی کاو به دل ناوکش خورد گفتاکه شوخی ندیدم بدین شخ کمانی
۳
ز چشمی است چشم امیدم که هرگزبه کس ننگرد از ره سرگرانی
۴
زبان از شکایت بر دوست بستمز بس یافتم لذت بی‌زبانی
صفحهٔ ۱ از ۳