خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانیپس چرا نافهٔ چین است بدین ارزانی
۲
چون دو زلف تو پراکنده و سرگردانمکه تو یک بار مرا گرد سرت گردانی
۳
مار زلفین بتان حلقه به رخسار زندزلف چون مار تو چنبر زده بر پیشانی
۴
خلقی از روی تو در کوچهٔ بی آرامیجمعی از موی تو در حلقهٔ بی سامانی
صفحهٔ ۱ از ۳