خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینیبنام ایزد، چه زیبایی، تعالی الله چه شیرینی
۲
چنان بر من گذر کردی که دارایی به درویشیچنان بر من نظر کردی که سلطانی به مسکینی
۳
هزاران فتنه برخیزد ز هر مجلس که برخیزیهزارن شعله بنشیند به هر محفل که بنشینی
۴
تویی خورشید و ماه من به هر بزمی و هر بامیتویی آیین و کیش من به هر کیشی و هر دینی
صفحهٔ ۱ از ۳