خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلداده را ز تیر ملامت گزند نیستدیوانه را طریقهٔ عاقل پسند نیست
۲
از درد ما چه فکر وز احوال ما چه باکآنرا که دل مقید و پا در کمند نیست
۳
فرهاد را که با دل شیرین تعلقسترغبت به نوشدارو و حاجت به قند نیست
۴
هرجا که آتش غم دلدار شعله زدجان برفشان به ذوق که جای سپند نیست
صفحهٔ ۱ از ۲