خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شرم دار ایدل از این دهر رهائی تا چندبیخودی تا به کی و بیهده رائی تا چند
۲
نیست کار تو به سامان و کیائی به نواغره گشتن به چنین کار و کیائی تا چند
۳
با چنین مال و بقائی و متاعی که تراستلاف قارونی و دعوی خدائی تا چند
۴
تن مقیم حرم و دل به خرابات مغانکرده زنهار نهان زیر عبائی تا چند
صفحهٔ ۱ از ۲