خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم آن کس که غم عشق تو در دل داردوز همه ملک جهان مهر تو حاصل دارد
۲
جور و بیداد و جفا کردن و عاشق کشتنزیبد آنرا که چنین شکل و شمایل دارد
۳
عاشق دلشده را پند خردمند چه سودرند دیوانه کجا گوش به عاقل دارد
۴
مبتلائیست که امید خلاصش نبودهرکه بر پای دل از عشق سلاسل دارد
صفحهٔ ۱ از ۲