خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر سرِ آنم که گر ز دست برآیددست به‌کاری زنم که غصّه سرآید
۲
خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید
۳
صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداستنور ز خورشید جوی بو که برآید
۴
بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید
صفحهٔ ۱ از ۲