خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افتاده بازم در سر هوائیدل باز دارد میلی به جایی
۲
او شهریاری من خاکساریاو پادشاهی من بینوائی
۳
بالا بلندی گیسو کمندیسلطان حسنی فرمانروائی
۴
ابروکمانی نازک میانینامهربانی شنگی دغائی
صفحهٔ ۱ از ۳