خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خم ابروی او در جانفزائیطراز آستین دلربائی
۲
خدا را محض لطفش آفریدهبه نام ایزد زهی لطف خدائی
۳
به غمزه چشم مستش کرده پیدارسوم هستی و سحر آزمائی
۴
ز کوی او غباری کاورد بادکند در چشم جانها توتیائی
صفحهٔ ۱ از ۲