خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آن مه را وفا بودی چه بودیورش ترس از خدا بودی چه بودی
۲
دمی خواهم که با او خوش برآیماگر او را رضا بودی چه بودی
۳
دلم را از لبش بوسیست حاجتگر این حاجت روا بودی چه بودی
۴
اگر روزی به لطف آن پادشا رانظر با این گدا بودی چه بودی
صفحهٔ ۱ از ۲