خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارمبر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم
۲
بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید استاز موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم
۳
پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جانچون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم
۴
امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیشزان شب که من از غم به دعا دست برآرم
صفحهٔ ۱ از ۳