خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارمکز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم
۲
عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلندوین همه منصب از آن حور پری‌وش دارم
۳
گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داریمن به آه سحرت زلف، مشوش دارم
۴
گر چنین چهره گشاید خطِ زنگاریِ دوستمن رخ زرد، به خونابه منقش دارم
صفحهٔ ۱ از ۲