خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم
۲
کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم
۳
غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟
۴
برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم
صفحهٔ ۱ از ۲