خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مزن بر دل ز نوکِ غمزه تیرمکه پیشِ چشمِ بیمارت بمیرم
۲
نِصاب حُسن در حدِّ کمال استزکاتم دِه که مسکین و فقیرم
۳
چو طفلان تا کِی ای زاهد، فریبیبه سیبِ بوستان و شهد و شیرم
۴
چُنان پُر شد فضایِ سینه از دوستکه فکرِ خویش گم شد از ضمیرم
صفحهٔ ۱ از ۳