خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آفتاب آینه دار جمال تومشک سیاه مجمره گردان خال تو
۲
صحن سرای دیده بشستم ولی چه سودکـ‌این گوشه نیست درخور خیل خیال تو
۳
در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسنیا رب مباد تا به قیامت زوال تو
۴
مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست بازطغرانویس ابروی مشکین مثال تو
صفحهٔ ۱ از ۳