خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خونبهای نافه چین خاک راه توخورشید سایه‌پرور طرف کلاه تو
۲
نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرامای من فدای شیوه چشم سیاه تو
۳
خونم بخور که هیچ مَلَک با چنان جمالاز دل نیایدش که نویسد گناه تو
۴
آرام و خواب خلق جهان را سبب توییزان شد کنار دیده و دل تکیه‌گاه تو
صفحهٔ ۱ از ۲