خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای قبای پادشاهی، راست بر بالای توزینتِ تاج و نگین از گوهرِ والای تو
۲
آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهداز کلاهِ خسروی رخسارِ مه‌سیمایِ تو
۳
جلوه‌گاهِ طایرِ اقبال باشد هر کجاسایه اندازد همایِ چترِ گردون‌سایِ تو
۴
از رسومِ شرع و حکمت با هزاران اختلافنکته‌ای هرگز نشد فوت از دلِ دانای تو
صفحهٔ ۱ از ۳