خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که مهجوری عشاق روا می‌داریعاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری
۲
تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاببه امیدی که در این ره به خدا می‌داری
۳
دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکنبه از این دار نگاهش که مرا می‌داری
۴
ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشندما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری
صفحهٔ ۱ از ۲