خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یا مُبْسِماً یُحاکي دُرْجاً مِنَ اللِّآليیا رب چه درخور آمد گِردَش خط هلالی
۲
حالی خیال وصلت خوش می‌دهد فریبمتا خود چه نقش بازد این صورت خیالی
۳
می ده که گرچه گشتم نامه‌سیاه عالمنومید کی توان بود از لطف لایزالی
۴
ساقی بیار جامی و از خلوتم برون کشتا در به در بگردم قَلّاش و لااُبالی
صفحهٔ ۱ از ۳