خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتند خلایق که تویی یوسف ثانیچون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی
۲
شیرین‌تر از آنی به شکرخنده که گویمای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی
۳
تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچههرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی
۴
صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کامچون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟
صفحهٔ ۱ از ۲