خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در همه دِیر مغان نیست چو من شیداییخرقه جایی گرو باده و دفْتر جایی
۲
دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارداز خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی
۳
کرده‌ام توبه به دست صنم باده‌فروشکه دگَر مِی نخورم بی رخِ بزم‌آرایی
۴
نرگس اَر لاف زد از شیوه چشمِ تو مَرَنجنروند اهل نظر از پی نابینایی
صفحهٔ ۱ از ۳