خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای فصل باباران ما برریز بر یاران ماچون اشک غمخواران ما در هجر دلداران ما
۲
ای چشم ابر این اشک‌ها می‌ریز همچون مشک‌هازیرا که داری رشک‌ها بر ماه رخساران ما
۳
این ابر را گریان نگر وان باغ را خندان نگرکز لابه و گریه پدر رستند بیماران ما
۴
ابر گران چون داد حق از بهر لب خشکان مارطل گران هم حق دهد بهر سبکساران ما
صفحهٔ ۱ از ۳