خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۳۴ - ملال محبت
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
۲
چون آه من به راه کدورت مرو که اشکپیک شفاعتی‌ست که از پی دوانمت
۳
تو گوهر سرشکی و دردانهٔ صفامژگان فشانمت که به دامن نشانمت
۴
سرو بلند من که به دادم نمی‌رسیدستم اگر رسد، به خدا می‌رسانمت
صفحهٔ ۱ از ۳