خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۴۲ - طغرای امان
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد آن شاهد دل برده و جان بازآوردجانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد
۲
اشک غم پاک کن ای دیده که در جوی شبابآب رفته است که آن سرو روان بازآورد
۳
نوجوانی که غم دوری او پیرم کردباز پیرانه سرم بخت جوان بازآورد
۴
گل به تاراج خزان رفت و بهارش از نوتاج سر کرد و علیرغم خزان بازآورد
صفحهٔ ۱ از ۳