خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۱۲ - گلهٔ خاموش
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس نیست در این گوشه فراموش‌تر از منوز گوشه‌نشینان تو خاموش‌تر از من
۲
هر کس به خیالی‌ست هم‌آغوش و کسی نیستای گل به خیال تو هم‌آغوش‌تر از من
۳
می‌نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاقاما که در این میکده غم‌نوش‌تر از من؟
۴
افتاده جهانی همه مدهوش تو، لیکنافتاده‌تر از من نه و مدهوش‌تر از من
صفحهٔ ۱ از ۳