خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۱۳ - اقبال من
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیره‌گون شد کوکبِ بختِ همایون‌فالِ منواژگون گشت از سپهر واژگون اقبالِ من
۲
خندهٔ بیگانگان دیدم نگفتم درد دلآشنایا با تو گویم گریه دارد حالِ من
۳
با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریختگر تو هم از من گریزی وای بر احوالِ من
۴
روزگار این سان که خواهد بی‌کس و تنها مراسایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبالِ من
صفحهٔ ۱ از ۳