خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۱۶ - به یاد مرحوم میرزاده عشقی
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشقی که درد عشق وطن بود درد اواو بود مرد عشق که کس نیست مرد او
۲
چون دود شمعِ کُشته که با وی دمی‌ست گرمبس شعله‌ها که بشکفد از آه سرد او
۳
بر طرف لاله‌زار شفق پر زند هنوزپروانهٔ تخیلِ آفاق‌گرد او
۴
او فکر اتحاد غلامان به مغز پختاز بزم خواجه سخت به جا بود طرد او
صفحهٔ ۱ از ۳