خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۱۵ - به سروناز شیراز
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز شد روزنی از گلشن شیراز به منمی‌کشد نرگس و نارنج سری باز به من
۲
سروناز ارم از دور به من کرد سلامجای آن را که چنان سرو کند ناز به من
۳
آدم انگاشت به لطف ملکوتم شیرازکه چنین سرو و سمن داشت، سرانداز به من
۴
افق طالع من طلعت باباکوهی استکو فروتابد از آن کوه سرافراز به من
صفحهٔ ۱ از ۴