خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۲۵ - چشمه ابدیت
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکفته‌ام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی
۲
وگر به دیدهٔ دل رخصت تماشا دادز هر کرانه تجلّی کند به سیمایی
۳
جمال پردگی جاودانه ننمایدمگر به آینه پاکان سینه سینایی
۴
رواق چشم که یک انعکاس او آفاقمحیط نه فلکش زورقی به دریایی
صفحهٔ ۱ از ۵