خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۲۸ - وای وای من
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هردم چو توپ می‌زندم پشت پای وایکس پیش پای طفل نیفتد که وای وای
۲
در پای سرو دست نگیرند از کسیآنجا چه بی‌کسی که بیفتد ز پای وای
۳
دیر آشناتر از تو ندیدم ولی چه سودبیگانه گشتی ای مه دیرآشنای وای
۴
در دامنت گریستن سازم آرزوستتا سر کنم نوای دل بی‌نوای وای
صفحهٔ ۱ از ۳