خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۲۷ - شاهد گمراه
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راه گم کرده و با روی چو ماه آمده‌ایمگر ای شاهد گمراه به راه آمده‌ای
۲
باری این موی سپیدم نگر ای چشم سیاهگر به پرسیدن این بختْ سیاه آمده‌ای
۳
محنت چاه محاقم ننماید جانکاهتا تو چون ماه نوام بر لب چاه آمده‌ای
۴
کشته چاه غمت را نفسی هست هنوزحذر ای آینه در معرض آه آمده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳