خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ای جان نو داده جهان راببر از کار عقل کاردان را
۲
چو تیرم تا نپرانی نپرمبیا بار دگر پر کن کمان را
۳
ز عشقت باز تشت از بام افتادفرست از بام باز آن نردبان را
۴
مرا گویند «بامش از چه سوی است؟»از آن سویی که آوردند جان را
صفحهٔ ۱ از ۳