خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۶۱
غزلیات از رسالهٔ جلالیه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به بازی آفتاب را چه گفتم ماه رنجیدیدلیرم کردی اول در سخن آنگاه رنجیدی
۲
ز من در باب آن زلف و زنخدان خواستی حرفیچو من از ریسمانت رفتم اندر چاه رنجیدی
۳
به تیغت نیم به سمل گشته بود ای ماه مرغ دلچو از تقصیر خویشت ساختم آگاه رنجیدی
۴
به کشتن سر بلندم دیر می‌کردی چه گفتم منکه بر قدم لباس شوق شد کوتاه رنجیدی
صفحهٔ ۱ از ۲