خلوتی با سنایی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ - در مراتب مقام انسان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ایزدت را رحمت آفریدهدر سایهٔ لطف بپروریده
۲
ای نور جمالت از رخ توانگشت اشارت کنان بریده
۳
آوازهٔ تو در هوای وحدتپیش از ازل و ابد خنیده
۴
عرشی که سر آسیمه بود ز اولدر زیر قدمهایت آرمیده
صفحهٔ ۱ از ۷