خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دور بدیده شمس دین رافخر تبریز و رشک چین را
۲
آن چشم و چراغ آسمان راآن زنده کننده زمین را
۳
ای گشته چنان و آن چنانترهر جان که بدیده او چنین را
۴
گفتا که که را کشم به زاریگفتمش که بنده کمین را
صفحهٔ ۱ از ۴