خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بنده بازگرد به درگاه ما بیابشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا
۲
درهای گلستان ز پی تو گشاده‌ایمدر خارزار چند دوی ای برهنه پا
۳
جان را من آفریدم و دردیش داده‌امآن کس که درد داده همو سازدش دوا
۴
قدی چو سرو خواهی در باغ عشق روکاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا
صفحهٔ ۱ از ۳